Það eru stundum sögur sem snerta mann. Ekki vegna þess að þær eru dramatískar heldur vegna þess að þær eru svo óvenju skýrar. Sögur þar sem manneskja horfist í augun við eigin dauða án afneitunar, með virðingu og skýrleika.

Umræðan um dánaraðstoð hefur lengi byggst á þeirri forsendu að fólk með fötlun sé almennt andvígt lögleiðingu hennar, ekki síst vegna þess að sú afstaða hefur verið áberandi í málflutningi hagsmunasamtaka fatlaðra. Ný gögn frá Bretlandi sýna þó flóknari mynd: meirihluti fatlaðs fólks styður rétt til dánaraðstoðar.

Meirihluti hjúkrunarfræðinga á Íslandi styður dánaraðstoð. Samt telur fagfélag þeirra ekki tímabært að heimila hana.

Dauðinn hefur ávallt verið órjúfanlegur hluti lífsins. En það hvernig við hugsum um hann, tölum um hann og tökumst á við hann hefur tekið miklum breytingum í gegnum aldirnar. Viðhorf okkar mótast af trú, samfélagsgerð, vísindum og þeim gildum sem ríkja hverju sinni.

Dánaraðstoð er oft sett fram sem siðferðislegt val milli lífs og dauða. Sú framsetning er hins vegar villandi. Hún einfaldar umræðuna um of og dregur athyglina frá því sem raunverulega skiptir máli: hvernig við sem samfélag mætum fólki þegar lífinu fer að ljúka.