Í umræðu um dánaraðstoð heyrum við því stundum fleygt að ef fólk er veikt og vill ekki lifa lengur geti það „bara framið sjálfsvíg“. Slík einföldun er ekki aðeins villandi heldur dregur hún úr skilningi á aðstæðum fólks með ólæknandi sjúkdóma sem upplifir óbærilegar þjáningar.

Það er auðvelt að elska þegar lífið heldur áfram, en erfitt að elska þegar endalok nálgast. Þeir sem hafa fylgt ástvini sem þjáðist vita að stundum tekur ástin á sig nýtt form: hún verður að samhyggð, umhyggju og, að lokum, samþykki.

Umræðan um dánaraðstoð hefur á síðustu árum orðið sýnilegri á Íslandi. Þrátt fyrir að ekki sé enn búið að lögleiða dánaraðstoð á Íslandi má greina ákveðinn siðferðilegan tíðaranda sem endurspeglar viðhorf, tilfinningar og gildi þjóðarinnar gagnvart lífslokum, sjálfsákvörðunarrétti og mannlegri reisn.

Við áramót er eðlilegt að líta bæði til baka og fram á veginn. Árið sem er að líða hefur, líkt og mörg undanfarin ár, minnt okkur á hversu viðkvæmt lífið er og hversu mikilvægt það er að ræða dauðann af heiðarleika, virðingu og mannúð.

Reisn er eitt af orðunum sem oft eru notuð í umræðunni um dánaraðstoð og umönnun í lok lífsins. Flest vilja deyja með reisn, og það hljómar óumdeilanlegt, jafnvel sjálfsagt. En þegar við rýnum í hugtakið kemur í ljós að það merkir ekki það sama fyrir öll.